விக்ரம்

 

மாநகரத்தில் ஆரம்பித்து ஐந்தே வருடங்களில் உலக நாயகனை அவரது  67 வயதில் இயக்கி வெகு ஜனமும் ரசிக்கும்படியான ஒரு படத்தை கொடுப்பது அவ்வளவு சுலபமான காரியமில்லை.  ஒரு நல்ல ஸ்க்ரிப்ட் ரைட்டராக அல்லது டாக்டராக லோகேஷ் பரிமளிக்கும் இடமிது.

மூவி சற்றே நீளம் தான் என்றாலும் விறுவிறுப்புக்கு பஞ்சமில்லை. திரைக்கதை அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு இயக்குனர் வெற்றி பெரும் இடம் இதுவே. அதுவும் மூன்று நாயகர்களை அவர்களுக்கென தனி வெளியமைத்து ஒரு நல்ல கதையை ரசிகர்களுக்கு விருந்தாக பரிமாறுவது  என  மெருகேறியுள்ளார்.

விக்ரமின் ஆகப்பெரிய பலம் அனிருத் தான். பின்னணி இசையை அதுவும் திரைக்கதைக்கு தேவையான உயிர்ப்புள்ள இசையை உருக்கி கொடுத்துள்ளார். ஸ்க்ரிப்ட் வலுப்பெறும் இடங்களில் இசை சேர்ந்துகொண்டு அந்த திரைமொழியை வேறு உயரத்திற்கு இட்டுச்செல்கிறது. அப்படி ஒரு இசைக்கோர்ப்பு. டைட்டில் ஆரம்பித்து இறுதிவரை துடிப்புடன் வைத்திருக்கிறது. டைட்டில் கார்டில் அவர் பெயரை மட்டும் போட்டுவிட்டு மிச்சத்தை எண்டு க்ரெடிட்ஸில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றளவுக்கு விக்ரமில் இசை பக்கபலம்.

கமல் முழு ஸ்பேசையும் ஆக்கிரமிக்காமல் மற்றவர்களும் இடம் கொடுத்திருக்கிறார். அந்த ஸ்பெசை பற்றிக்கொண்டு பக்காவாக ஸ்கொர் செய்திருப்பது பஹத் பாஸில். மிரட்டும்  நடிப்பு. அண்டர்கவர் பாத்திரத்துக்கு அப்படியொரு பொருத்தம். எந்த கதாபாத்திரத்துக்கும் இயல்பாக பொருந்திப்போகிற ஒரு அசகாய நடிகன் பஹத். Trance படம் பார்க்கவும்.

விஜய் சேதுபதி வழக்கம் போல விஜய் சேதுபதியாகவே வருகிறார். அதுவே மிகப்பெரிய குறை. சிறிய நிறை. தெத்துப்பல், சாய்ந்த நடை என வித்தியாசப்படுத்த முயற்சித்தாலும் ம்ஹும், விஜய் சேதுபதிதான் தான் திரைவெளியில் தெரிகிறார். இந்த கார்த்தியை எந்த படத்தில் பார்த்தாலும் 'என்ன சித்தப்பு' என்கிற ரேஞ்சில் நடித்திருப்பாரே. அதுபோல. கார்த்திக்கு போட்டியாக விஜய் சேதுபதி  உருவெடுத்திருக்கிறார் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவர் அவராகவே தான் இருக்கிறார்.

விக்ரமின் திரைக்கதை விரியும் பாங்கு அலாதியானது. துப்பு துலக்கும் அதிகாரிகள் அவர்கள் விசாரிக்கும் மாந்தர்கள் என அவர்களின் வாய்மொழியிலேயே கதை நம்மை உள்வாங்கிவிடுகிறது. காட்சி சொல்லல் மற்றும் கேரக்டரைசேஷன் என இரண்டிலும் சொல்லியடித்திருக்கும் லோகேஷ் பல இடங்களில் லாஜிக் உதைப்பதையும் அல்லது இடைவெளியையும் கவனித்திருக்கலாம். உதாரணமாக ரா ஏஜென்ட்டை அசால்ட்டாக டீல் செய்யும் செம்பியன் கதாபாத்திரம் (சுருளி படத்திலிருந்து தெறிக்கவிட்டிருப்பார்), தந்தை கர்ணனாக வரும் விக்ரம் கேரக்டரின் தெளிவின்மை, சற்று முன் வரை DShK 1938 மாடலில் பிளந்து கட்டும் கமல் அதன் பின்பு விஜய் சேதுபதியுடன் குஸ்தி சண்டை இடுவது டெம்ப்லேட் க்ளைமாக்ஸ் போன்ற சில வஸ்துக்களை தவிர்த்து பார்த்தால் ஒகே தான்.

படத்தில் கர்ணன் பேரனாக ஒரு குழந்தை வருகிறது. அதிர்வான சத்தத்தை கேட்டால் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்திவிடும் என்ற ஒரு அரிதான நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு பாதிப்போ இல்லையோ பேஸ் மேக்கர் வைத்திருப்பவர்கள் கண்டிப்பாக அவாய்ட் செய்யவேண்டிய மூவி இது. ஐந்தாவது நிமிடத்தில் ஆரம்பிக்கும் டமால் டுமீல் சத்தம் இறுதிவரை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. தீம் ம்யூசிக் இதயம் வரை படபடக்க வைக்கிறது. இரைச்சல் என்று சொல்லவில்லை. அதிர்வு.  பத்தலை பாடலில், பேஸ் என்று சொல்லுவார் கமல். அதை படம் முழுக்க ஃபாலோ செய்திருக்கிறார் அனிருத். ஒரு ஆக்ஷன் வகை ஜானருக்கு இது நன்றாகவே இருக்கிறது.

நிரம்பவும் எதிர்பார்த்த அந்த விருந்து சீன் இதில் இல்லை. பட் வில்லெஜ் குக்கிங் சேனலை உள்ளே கொண்டு வந்து ஒரு காட்சியில் திணிக்காமல் சொருகியுள்ளனர். தியேட்டரில் லைட்டாக கலகலப்பு. தவிர சில இடங்களில் பிளாக் காமெடி நன்றாகவே ஒர்க் அவுட் ஆகியிருக்கிறது.

படத்தின் மிகப்பெரிய பின்னடைவு இறுதியில் வரும் ஐந்து நிமிட காட்சிகள். அந்த டிரக் லார்ட் ரோலெக்ஸ் யார் என்று ஒரு கதாபாத்திரத்தை அப்போதுதான் அறிமுகப்படுத்துகிறார். 'நான் இத சொல்லியே ஆகணும், ஐ ஆம் basically a வாட்ச் மெக்கானிக்' சூர்யா தான் அந்த டமால் டுமீல் ரோலெக்ஸ்.  அவ்வளவு நேரம் 240 km ஸ்பீடில் பறந்த திரைக்கதை தொய்வடைந்து நிற்பது இங்கேதான்.  பாய் வீட்டு பிரியாணியில் இறுதியாக கொடுக்கும் பீர்னி பாயாசத்தில் இனிப்பு குறைந்தால் எப்படி இருக்குமோ அதுபோல ஒரு மோமென்ட்.

யார் பார்க்கலாம் என்றால் அதிரடி பட விரும்பிகள் தாராளமாக பார்க்கலாம். தமிழில் இது போன்று, இதுவரையில் ஒரு ஃபுல் டைம் ஆக்ஷன் மூவி வந்ததில்லை. நமக்கு அதிரடி ஒத்துவராது, கெக்பெக்கே என்று ‘ஹாசினி’ போல் தான் பார்ப்பேன் என்றால் ஒரு காத தூரம் ஓடிவிடலாம்.

விக்ரம் 1986 ரிவியு கீழே

https://ithyathigal.blogspot.com/2022/01/1986.html