அசை-2

அம்பிகா அவளது பெயர். அவ்வளாவு எளிதில் மறந்து விட கூடிய பெயரில்லை அது எனக்கு. எட்டயபுரதிற்கு நான் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுதே மற்றலாகிவிட்டொம்.

 அப்பொழுதெல்லம் அவள் வீட்டிற்கு அருகில் நாங்கள் இல்லை. சரியாக ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது அவள் வீட்டிற்கு அருகில் வந்து விட்டோம். நங்கள் இருந்த காம்பவுன்டிற்கு அருகிலேயே அவளது வீடும் இருந்தது, ஒரு இரண்டு வீடு தள்ளி. ஒரே பள்ளி தான். ஒரே வகுப்பு தான். பிறகு ஒரே தெருவென்று வேறு ஆகி விட்டது.நெடு நெடு வென்ற ஒடிசலான தேகம். எப்பொழுதுமே ஃப்ராக் தான் அணிந்திருப்பாள். குதிரை வால் போட்டிருப்பாள். நெற்றி ஒட்டி முடியை கொஞ்சம் இழுத்து விட்டு கொண்டு பஃப் என்று கூறுவாள். லோலாக்கு போல் காதில் ஜிமிக்கி . எப்பொழுது நடந்தாலும் காதில் உள்ள அந்த ஜிமிக்கியும் குதிரை வாலும் ஆடிகொண்டே இருக்கும். எங்கள் காம்பௌன்டில் முருகேஷ், கோபி என்று என்னை போல் சிறு வாண்டுகள் இருந்தாலும் அதிகமாக விளையாடியது எல்லாம் அவளோடுதான்.

ஒரே ஸ்கூல் என்பதால் ஒரே நேரத்தில் தான் காலையில் கிளம்புவோம். எங்கள் வீடு தாண்டி தான் அவள் ஸ்கூலுக்கு செல்ல வேண்டும். சில நேரங்களில் நான் அவள் வீடுக்கு சென்று காத்திருப்பேன். திரும்பி வீட்டிற்கு வரும்பொழுதும் ஒன்றாகத்தான் வருவோம். நடுவில் ஸ்கூலில் சாப்பிடுவதிலிருந்து படிப்பது வரை எல்லமே ஒன்றாகத்தான்.

கண்டிப்பாக அது சனிகிழமை மதியமாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் காம்பௌன்டில் எல்லோர் வீட்டிலும் சாபிட்டு விட்டு தூங்கி விட்டிருந்தார்கள், வாண்டுகளைத்தவிர. மதிய நேரம் வழக்கம் போல் நாங்கள் காம்பௌன்டிற்குள் ஒடி பிடித்து விளையாடி கொண்டிருந்தோம். அம்பிகா தீடிரென்று எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தாள். "மெழுகு பொம்மை செய்யாலாம்,வா" என்று கூப்பிட்டாள் . அவர்கள் வீட்டிற்கு அருகிலேயே ஒரு முடுக்கு உண்டு. அது வழியாக உள்ளே சென்றால் அவர்கள் வீட்டு புற வாசலை அடைந்து விடலாம். இங்கிருப்பது போல் அங்கு வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடனே வீடு முடிந்து விடாது. நீளமாக இருக்கும். ஒரு வீட்டில் குறைந்தது ஆறு தட்டி இருக்கும். வீட்டின் நுழைவாயில் ஒரு வழியென்றால் புற வாசல் வழியாக அடுத்த தெருவிற்குள் வந்து விடலாம். அந்த முடுக்கு வழியாக நானும் அவளும் அவள் வீட்டு புற வாசலுக்கு சென்றோம். அவள் மெதுவாக வீட்டிற்குள் சென்று ஒரு பழைய ஈய சட்டியை எடுத்து வந்தாள். சூடத்தை ஒரு பொம்மை போன்ற டப்பாவில் அடைத்து தருவார்கள்.கரடி, நாய் என்று எல்லா வகை பொம்மையும் இருக்கும்.இப்பொழுது இருக்கிறதா என்று தெரியவிலை. அதில் இரண்டு பொம்மையை எடுத்து கொண்டோம்.பென்குயின் போல ஒன்று இருந்தது. கொஞ்சம் காய்ந்த சுள்ளிகளாக பொறுக்கினோம். இரண்டு கல்லை அருகருகே வைத்து கொண்டோம். சுள்ளியெல்லம் நடுவில் வைத்து வீட்டிற்கு தெரியாமல் எடுத்து வந்த சில சூடன்களை உள்ளே போட்டு நெருப்பும் வைத்துவிடோம். பிறகு ஈய சட்டியை மேலே வைத்து, எடுத்து வந்த மெழுகு துண்டங்களையெல்லாம் உள்ளே பொட்டு விட்டு ஏதொ சமயல் செய்வது போல் அருகிலயே உட்கார்ந்து கொண்டு நெருப்பை ஊதி கொண்டிருந்தோம். அவ்வபொழுது நான் முடுக்கு வழியாக தெரு வரை சென்று யாரவது வருகிறார்களா என்று பார்த்து விட்டு வந்தேன். இல்லயென்றால் யாராவது சென்று "உங்கள் பிள்ளை தீயில் விளையடுகிறான், பாருங்கள். என்று மாட்டி விடுவார்கள். ஆயிற்று. ஒரு வழியாக மெழுகையெல்லம் உருக்கி அந்த டப்பாவில் ஊற்றினோம். ஒரு டப்பா சூட்டில் இளகி விட்டது. இன்னொரு பச்சை கலர் டப்பா இருக்க அதில் ஊற்றினோம். ஒரு ஐந்து நிமிடத்தில் அவள் எடுத்து வந்த பிளேடை வைத்து டப்பாவை கிழித்தேன். லேஸாக சுண்டு விரலில் கீறி ரத்தம் வந்து விட்டது.ஆனால் மெழுகு பொம்மை அழாக இருந்தது. "ஐய்" என்று ஒரே நேரத்தில் இருவரும் கதினோம். "அம்பீஈஈ" என்று அவர்கள் வீட்டில் கூப்பிட "இதை நீயே வச்சுக்கொ" என்று சொல்லி விட்டு குதிரை வால் ஆட ஒடி விட்டாள். அதன் பிறகு வீட்டில் எபொழுதெல்லாம் கரண்ட் போகுமோ அப்பொழுதெல்லம் மெழுகின் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு உருகி வழிவதையெல்லம் எடுத்து ஒரு கவரில் பொட்டு வைக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் அதன் பின்பு ஏனொ நாங்கள் மெழு பொம்மை செய்யவே இல்லை. அந்த கரடி பொம்மை இன்றும் கூட என் ஷெல்ஃபில் ஒரு கை உடைந்து உட்கார்ந்திருக்கிறது.

அதே போல் நாங்கள் எல்லொருமே நிலாச்சோறு சாப்பிடுவதுண்டு. அவள் வீடு தான் எல்லொருக்குமே மீட்டிங் பாய்ன்ட். வாசலில் பெரிய திண்ணை இருந்தது.இப்பொழுதும் இருகிறதா என்று தெரியவில்லை.ஒரு பத்து பேர் வட்டமாக உட்கார்ந்து கொண்டு பல விடயங்களை கதைத்து கொண்டிருப்போம்.பெரும்பாலும் அன்று ஸ்கூலில் நடந்தவை, யார் மிஸ்ஸிடம் அடி வாங்கினார்கள், கொகொ வில் அவுட்டானது யார்? இதுபோன்றவையாகத்தான் இருக்கும். தட்டுகளை மாற்றிகொள்வோம். நான் என்றுமே கொண்டு போன சாதத்தை சப்பிட்டது கிடையாது. கொண்டு போன மறு நிமிடமே என் தட்டு பல கை மாறி வந்து விடும். கொண்டு வந்த பால் சாதம் காலியாகி ஒரே ஒரு எழுமிச்சை ஊறுகாய் துண்டம் மட்டும் மீதம் இருக்கும். அம்பி வீட்டின் ஸ்பெஷல் எபொழுதுமே சுண்டக்கறி தான். அடடா இந்த சுண்டக்கறி பற்றியே தனியாக ஒரு இடுகை இடலாம். அவ்வளவு அற்புதம்.( முதல் நாள் கறி மீதமிருந்தால் அதை அடுத்தநாள் சூடு படுத்திதருவார்கள்). இப்பொழுது இருக்கு காபர் பாட்டத்திலும், நான் ஸ்டிக் பேனிலும் அந்த சுவை கிடைப்பதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அம்பி வீட்டில் நிலாசோறு சாப்பிடாமல் அந்த நாள் எங்களுக்கு முழுமயடைந்ததில்லை.

ஒவ்வொரு ஆண்டு விழாவும் எங்கள் ஸ்கூலில் மூன்று டான்ஸ் இருக்கும். மூன்றில் எப்படியும் இரண்டில் கலந்துவிடுவோம். ஏனென்றால் மொத்தமாகவே ஒரு முப்பது பேர் தான் பள்ளியில். கடவுளின் சித்தம் அப்படியா இல்லை எங்கள் ஸ்கூலின் சுப்புலட்சுமி டீச்சரின் கருணையா என்று தெரியவில்லை, எப்பொழுதுமே அம்பி தான் எனக்கு ஜோடி. இன்றும் கூட நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அந்த பாட்டு கூட புதிய மன்னர்கள் படத்தில் வரும் ஒரு பாடல். கிட்ட தட்ட ஒரு வாரம் முழுவதும் பயிற்சி தான். அதுவும் எப்படி? எங்கள் பக்கத்து ஊரில் இருந்து ஒருவர் வருவார்,டான்ஸ் சொல்லிகொடுப்பதற்கென்றே.செல்வம் என்று பெயர். எப்பொழுதாவது ஒன்றிரண்டு மிஸ்ஸும் கூட இருந்து சொல்லிகுடுப்பதுண்டு. ஒரு பிலிப்ஸ் டேப் ரிக்கர்டரில் பாட்டை போட்டு விட்டு டான்ஸ் மழை தான். எனக்கு சொல்லி கொடுப்பதற்குள் கொஞ்சம் பொறுமையிழந்து விடுவார். பின்னே? எப்பொழுதுமே அவர் சொல்லி கொடுக்கும் ஸ்டெப்புகள் கடினமாகத்தான் இருக்கும். ரப்பர் போல உடம்பை வளைக்க சொல்லுவார். சும்மாவே குனிந்து நிமிர்வது கிடையாது. ஒரு ஸ்டெப்பை எனக்கு சொல்லி கொடுப்பத்ற்குள் மூன்று முறை டீ குடித்து விட்டு வருவார். ஆனால் அம்பி கற்பூரமாய் பிடித்து கொண்டு ஆடி விடுவாள்.முழுவதுமாக கால் சிராய் போட்டு ப்ராக்டிஸ் செய்திருந்த எங்களுக்கு,வேட்டி காட்டி தான் ஆட வேண்டும் என்று கூறியதும் பகீரென்றது. அரைஞான் கயிறு பெல்ட் சகிதமாக மேடையேறிவிட்டோம். "நீ வெட்டி வெட்டி போட்ட் நகத்திலெல்லாம்" என்ற வரியில் மட்டும் கூட்டத்தில் பயங்கர ஆரவாரம். ஏதொ எங்கள் ஆட்டம் தான் படு பிரமாதம் என்று நான் நினைத்து கொண்டு கீழே பார்த்தால், ஆ! கட்டியிருந்த வேட்டியை காணவில்லை !!!. படீரென்று பின்னால் சென்று வேட்டியை எடுத்து கட்டி கொண்டு ஏதோ ஆடி சமாளித்து விட்டேன். கூட்டம் கூட பரவாயில்லை,அம்பி முன்னல் அதுவும் அவளுக்கு ஜோடியாக ஆடிய பொழுது இப்படி நடந்ததில் கொஞ்சம் வெட்கமாக போய் விட்டது. பட்டு வேட்டி காலை வாரி விட்டிருந்தது. வீட்டிற்கு வந்த பின்பு தான் தெரிந்தது, அது வேட்டி கூட இல்லையாம், எங்கள் தாத்த தோளில் போட்டு கொள்ளும் நேரியல் வகை துண்டாம். தாத்தாவும் மேலிருந்து சதி செய்துவிட்டார் என்று நினைத்துகொண்டேன். இதயெல்லாம் விட செல்வம் எங்களுக்கு டான்ஸ் ஒழுங்காக சொல்லி கொடுத்தாரோ இல்லயோ, ஒரு மாதத்திற்குள் அவருக்கும் எங்கள் சைன்ஸ் டீச்சர் பார்வதிக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருந்தது.

இதெல்லாம் போதாது என்று ஸ்பஷ்டமாக வேறு ஒரு காரியம் செய்தேன். ஏதோ ஒரு நாள் தேரோட்டம் பார்த்து விட்டு எங்கள் வீட்டில் திரும்பி கொண்டிருந்தோம். வருடா வருடம் நடக்கும் விழா அது. எங்களுடன் எங்கள் வீட்டு ஓனரும் அவர் மனைவியும் வந்திருந்தார்கள். அப்பொழுது தான் வாங்கியருந்த கேப்டன் சைக்கிளை டக் அடித்துகொண்டே ஒட்டி வந்தேன். நான் கொஞ்சம் வேகமாக செல்வதை பார்த்த என் அம்மா " டேய்,கணேஷை அப்டியே கூட்டிட்டு போய் வீட்டுல விட்டுரு" என்றார்கள். கணேஷ் ஓனர் பையன். ஆறு வயது. சரி லோட் அடிக்க வேண்டும் என்று ரொம்ப நாள் ஆசை வேறு. கேரியரில் அவனை வைத்து கொண்டு டக் அடிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படியே கொஞ்ச தூரம் வந்த பிறகு தான் அது நல்ல நேரம் என்று தெரிந்தது. ஏனென்றால் அம்பி எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தாள். முகத்தில் எதோ பதற்றம். கூடவே அவள் தங்கை வேறு. "அம்பி என்னாயிற்று?" என்று கேட்டேன். அவள் தங்கை அவளுடைய தங்கையின் பீடிங் பாட்டிலை எதோ கடையில் வைத்து விட்டாளாம். "ஹே ப்ளீஸ் பா . கொஞ்சம் சைக்கிள் கொடேன்" என்று கெஞ்சினாள். பாரி வள்ளல் போல "டேய் கணேஷ் இறங்குடா" என்று அவனையும் இறக்கி விட்டுவிட்டு " இந்தா அம்பி. பாத்து போயிட்டு வா" என்று வேறு அட்வைசுடன் அனுப்பி வைத்தேன். வீட்டிலிருந்து திரும்பி வருவதற்குள் அவள் வர வேண்டுமே என்று அப்பொழுது தான் உரைக்க அவள் போன வழியை "தேமே" என்று பார்க்க ஆரம்பித்தேன். ம்ஹூம் அவள் வரவில்லை.அருகில் வந்தது ஓனரும் எங்கள் அம்மாவும் மட்டும் தான். அருகில் வரவும் "அம்மா, அம்பி சைக்கிளை எடுத்துட்டு போய்டா, இப்ப வந்துடுவா" என்று சொல்ல "கணேஷ் எங்கே ?" என்று அவர்கள் கேட்க, இவ்வளவு நேரம் அமைதியாக என் அருகில் நின்றவன் சதி செய்ததை போல நடு ரோட்டில் உட்கார்ந்து மண்ணில் கை அலம்ப ஆரம்பித்து விட்டான். அப்பொழுது எங்கள் அம்மா என்னை ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வீட்டிற்கு வந்ததும் தான் சேதி தெரிந்தது. வீட்டிற்கு வெளியே நிற்க வைத்து " உனக்கு அவ முக்கியமா, ஓனர் முக்கியமா?" என்று கேள்வி கேட்ட பொழுது எங்கே கண்டுபிடித்து விட்டார்களோ என்று திகைத்து விட்டேன். பிறகு நான் நடுவில் இருக்க கேமரா ஸ்லோ மோஷனில் என்னை சுற்றி சுற்றி வர ஒரே வசை பாடல் தான். காம்பௌண்டில் தலைகள் அவ்வப்போது எட்டி பார்க்க எனக்கு என்னவோ போல் ஆகி விட்டது.

வேறு ஒரு நிகழ்ச்சியும் இப்பொழுது தான் நியாபகத்திற்கு வருகிறது. அந்த ஞாயிற்று கிழமை ஒளிபரபாகியிருந்த எதோ ஒரு தமிழ் படத்தை பார்த்த ஆர்வக்கோளாரில், ஆண்டு விழாவில் அவளோடு ஆடிய போது இரண்டு முறை பக்கத்திலிருந்த கிருஷ்ண பெருமாளை பார்த்து அவன் என்னை பார்க்க வில்லை என்று உறுதி செய்து கொண்ட பின், அம்பியையும் அவள் எங்கு பார்க்கிறாள் என்பதையும் ஒரு முறை பார்த்து விட்டு அவளை பார்த்து கண்ணடித்து வைத்தேன். இது ஏதோ பெரிய குற்ற உணர்வாக ரொம்ப நாள் தோன்றி கொண்டிருந்தது. அதனால் காந்திக்கு அடுத்த வாரிசை போல நினைத்து கொண்டு இதைபற்றி அம்மாவிடம் கூற வேண்டும் என்று ஒரு முறை அம்மாவிடம் கூற, அவர்களும் "ம்ம்ம்" என்று மட்டும் சொல்ல பிறகு தான் தெரிந்தது, அந்த "ம்ம்ம்" தூக்கத்தில் வந்த "ம்ம்ம்" என்று. ஒரு வேளை முழித்திருந்தால் இன்னும் ஒரு முறை பல தலைகள் எட்டி பார்க்க கேமரா படு ஸ்லோ மோஷனில் சுற்றியிருக்கும்.

ஆறாவது வகுப்பு முடிக்கவும் அப்பாவுக்கு இடமாற்றம் கிடைக்கவும் சரியாக இருந்தது. வீட்டை காலி செய்து சாமான்களை எல்லாம் வேனில் ஏற்றி வைக்க அம்பி மிகவும் உதவி செய்தாள். எல்லாம் எடுத்து வைத்த பின் வேனில் முன் சீட்டில் ஏறி உட்கார்ந்த பின் அம்பி அருகில் வந்தாள்.
"ஏ எங்கலேல்லாம் விட்டுட்டு போறியே. வருத்தமா இல்லையா?" என்றாள்.
நான் மாற்றலாகி போகும் ஊரில் என் பழைய நண்பர்களை பார்க்க போகும் சந்தோசத்தில் இருந்ததால்,

"இல்ல அம்பி, ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு.என் பழைய ப்ரண்ட்செல்லாம் பாக்கப்போறேன்." என்றேன்.

அது தான் அவளிடம் நான் பேசிய கடைசி வார்த்தைகள். அப்பொழுது வருத்தபடவில்லையானாலும் இப்பொழுது நினைத்தாலும் மிக வருத்தம் தரக்கூடிய ஒரு விஷயமாக அது அமைந்துவிட்டது.வருடங்கள் பல ஓடி விட்டன. அதன் பிறகு எத்தனையோ பெண்களை கடந்து சென்றிருந்தாலும் அம்பி போல் யாரும் தோன்றவில்லை. ஆனால் இந்த நியாபகங்கள் எல்லாம் நெஞ்சில் எதோ ஒரு இடத்தில் புதைந்து கொண்டு அவ்வப்போது தூரத்தே தெரியும் ரயிலை பார்த்து கையை அசைக்கும் சிறுவர்களின் குதுகலத்தை போல் சந்தோசத்தை கொடுக்கின்றன என்பதில் எந்த ஐயமுமில்லை.


Those were the Best days of My Life.

கடந்த சனிகிழமை வீட்டில் இருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. எங்கள் ஊரிலிருந்து பொறியியல் கலந்தாய்வுக்காக ஒருவர் சென்னை வருவதாகவும்,
அப்பாவுக்கு முக்கியமான அலுவலின் காரணமமாக வர முடியாததால் என்னை அவருடன் இருந்து உதவி செய்யவும் சொல்லியிருந்தார்கள்.
எனக்கு அவரை நன்றாகவே தெரியும். ஊரில் இருந்தவரை நான் சனிக்கிழமை தோறும் வழக்கமாக செல்லும் கோவிலில் அவர் பூக்கடை வைத்திருப்பவர். அவருடைய மகளுக்கு தான் கலந்தாய்வு. வழக்கத்திற்கு மாறாக காலை கொஞ்சம் சீக்கிரமே எழுந்து முன்னமே பேசி வைத்திருந்ததை போல் சென்று அவரை கல்லூரியில் சந்தித்த பொழுது மணி ஒன்பது முப்பது. அவரை பார்த்ததும் அவர் கேட்ட முதல் கேள்வி "சாபிட்டாயா?" என்பது தான் . சென்னை வந்த பிறகு இந்த இந்த மாதிரியான விசாரிப்பை கேட்டு பல நாட்கள் ஆகியிருந்தது. சாப்பிட்டேன் என்று பொய் சொல்லி விட்டு உள்ளே சென்றோம். கலந்தாய்வுக்காக அந்த கல்லூரிக்குள் சென்றவுடனே எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது பொன்னப்பன் மாமா தான். காரணம் இருந்தது.

பிளஸ் டூ படிக்கும் போதிருந்தே மெடிக்கல் என்பதே குறியாக இருந்தேன். கணிசமான மார்க்கில் கோட்டை விட்ட பொழுது கைகொடுத்தது, நான் தூக்கத்தில் சென்று வேண்டா வெறுப்பாக எழுதிய இந்த இன்ஜினியரிங் கட் ஆப் மார்க் தான். என்னுடைய கலந்தாய்வுக்கும் பொன்னப்பன் மாமாவை அப்பா கூப்பிட்டிருந்தார்கள். பின்னே. எல்லா முக்கிய நிகழ்வும் அவருடைய ஆலோசனை இல்லாமல் நடைபெறாது. அப்பாவின் பால்ய கால நண்பர்.இருவரும் ஆபிஸ் முடிந்து இரவு நேர இரண்டாம் ஆட்டம் பார்த்து விட்டு வந்த கதையெல்லாம் அப்பா கூறியதுண்டு. எனக்கு விவரம் தெரிந்த நாளில் இருந்தே அவருக்கு வழுக்கை தான். வெள்ளெழுத்து கண்ணாடி ஒன்று உண்டு. TVS champ வண்டி வைத்திருப்பார். அவர் எப்பொழுது வீட்டிற்கு வந்தாலும் கொஞ்சம் குதுக்கலாமாய்விடும். காரணம் அவர் வரும்பொழுதெல்லாம் எங்கள் வீட்டில் மெது வடை செய்வார்கள். வடையை சட்னியில் குளிப்பாட்டி அவர் சாப்பிடுவதை பார்த்தே எனக்கும் அந்த மெது வடை ரொம்ப பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. மொத்தத்தில் குடும்பத்தில் ஒருவராக இருந்தவர்.

அப்பா வேலை பார்க்கும் கல்லூரியில் எனக்கு இடம் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தது.அப்பொழுது மதுரை வரை தான் செல்ல வேண்டிருந்தது. அதிகாலை நான்கு மணிக்கே கிளம்பி வந்திருந்தார். ரிடயர்ட் ஆகி ஒரு நான்கு வருடங்களாவது ஆகியிருக்கும். இன்ஜினியரிங் பற்றி முழுமையான விவரம் தெரியாதலால் எனக்கு நம்பிக்கை கொடுத்தவர் பொன்னப்பன் மாமா தான். அறுபது வயதிற்கு மேல் அந்த காலைப்பனியிலும் அவர் எனக்காக வந்திருந்தார். அப்பாவின் ஆசை போலவே ஒரு அரசு கல்லூரியில் இடம் கிடைத்து அதை உறுதி செய்து விட்டு வெளியே வந்ததும் நான் கேட்ட முதல் கேள்வி,

" மாமா இத முடிச்சிட்டு என்ன பன்றது?

"அதுக்கும் மேல படிடா மருமகனே."

" இல்ல நான் வேலைக்கு போகணும். ராஜா அண்ணன் மாதிரி டெல்லி போனும் என்றேன்". ராஜா அவருடைய ஒரே மகன். இன்ஜினியராக வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

"நீயேன் கவலைப்படற. நானாச்சு உனக்கு வேலை வாங்கி தரதுக்கு. ஒழுங்கா படி இப்ப" என்றார்.

சில நாட்களில் கல்லூரியில் சேர்ந்து ஒழுங்காக படித்து கொண்டிருந்த நேரம். ஆறாவது செமெஸ்டர் பரீட்சை நடந்து கொண்டிருந்தது . அதிகாலை நான்கு மணிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது பானு அக்காவிடமிருந்து. பானு பொன்னப்பன் மாமாவின் இரண்டாவது பெண். போனுக்கு அருகில் எப்பொழுதும் நான் தான் தூங்குவேன்.

"ஹல்லோ"

" டா நான் பானு பேசறேன் டா."

"சொல்லுங்கக்கா". தூக்க கலக்கத்தில் யாரென்று பிடிபட சில நேரம் ஆனது.
"மாமா இறந்துட்டாங்க". அவர்கள் சொன்னதை கேட்டதும் அந்த நொடியில் உடல் முழுவதும் வேர்த்து விட்டது.என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
"ஹான்" என்றேன்.

"அப்பாட்ட சொல்லிடு"

"சொல்லிடறேன் கா" என்றேன். போனை வைத்து விட்டார்கள். தூங்கி கொண்டிருந்த அப்பாவை எழுப்பி சொல்லிய பின்பு சில நேரம் வீட்டில் யாரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. விடிந்த பிறகு அப்பா அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றார்கள். பரீட்ச்சை நேரம் என்பதால் என்னால் செல்ல முடியவில்லை. என்னுடைய வாழ்க்கையில் முக்கியாமான முடிவை எடுக்க எனக்காக வந்தவரின் இறுதி பயணத்திற்கு செல்ல முடியாதது மிகப்பெரிய வருத்தத்தை கொடுத்தது. இன்று வரை அது மிகப்பபெரிய குற்ற உணர்ச்சியாக இருக்கிறது. அதன் பிறகு ஒரு மாதத்தில் கல்லூரி வளாகத்தேர்விலே வேலை கிடைத்த பொழுதும், வேலைக்கு சேர்ந்த பொழுதும், சேர்ந்து பின் முதல் மாத சம்பளம் வாங்கிய பொழுதும் நினைவுக்கு வந்தவர் அவர் தான். இருந்திருந்தால் மிகுந்த சந்தோசமடைந்திருப்பார்.

நினைத்த கல்லூரியில் அந்த பெண்ணிற்கு இடம் கிடைத்தது. கல்லூரி வெளி வந்து அவர்களை வழி அனுப்பிய பின்பு கண்களில் ஓரம் துளிர்த்திருந்த நீரை தவிர்க்க முடியவில்லை.

     மணி ஏழை நெருங்கி கொண்டிருந்தது. சில்லென்ற பனிக்காற்று போட்டிருந்த ஆடையின் ஊடே ஊடுருவிசென்றது. வெளியே சாரல் மழை. நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த தொடர் வண்டி ஊட்டியை நெருங்க நெருங்க வேகம் குறைந்திருந்தது.

மலைப்ரதேசமாதலால் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பச்சை பசேல் என்று குளிர்ச்சியை கொடுத்தது. குளிருக்கு இதமாக ஸ்வட்டரை மூடிக்கொண்டு மனைவி நன்றாக தூங்கி கொண்டிருந்தாள். அவள் அருகே என் குழந்தை வாயில் விரல் இட்டு தூக்கத்தில் இருந்தது. முதலில் விரல் சூப்புவதை நிறுத்த ஒரு வழி செய்ய வேண்டும். அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் "உதகை அன்புடன்…" என்ற போர்டு வரவேற்றது.

இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் முழுவதுமாய் புத்துணர்வு பெற்று ரூமை பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினோம். மத்திய வேளையில் கூட குளிர் ஆட்டிகொண்டிருந்தது. எதிர்பார்த்திருந்த ஆனால் அன்று எதிர்பார்க்காத எதோ ஒன்று நடகவிருபது போல் மனம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி வியாபித்திருந்தது. அங்கிருந்து சரியாக அரை மணி நேர கார் பயணத்தில் "பொட்டானிகல் கார்டனில் " உதிர்ந்து கொண்டோம். புல்வெளியை பார்த்த மாத்திரத்தில் குழந்தை ஓடி சென்று உருள ஆரம்பித்தது. மனம் முழுவதும் அந்த ஆசை இருந்தாலும் வயதும் போலி கௌரவமும் அதை தடுத்து நிறுத்த, மெதுவாக மனைவியிடம் பேசி கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

கார்டனில் முதலில் நாங்கள் சென்று பார்த்தது கண்ணாடி மாளிகை (Glass House ) தான். இத்தனை வகை ரோஜா செடியா என்று ஆச்சர்யப்படும் விதத்தில் அத்தனை வகைகள். அழகாக அடுக்கியிருந்தார்கள். எல்லா இடங்களிலும் "செடிகளை தொடாதிர்கள்" என்ற வாசகம் எச்சரிக்கை செய்து கொண்டிருக்க, அதை அலட்சியம் செய்வது போல் சிலர் பூவை பறித்து கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தையும் மனைவியும் ஒவ்வொரு ரோஜாவாக ரசித்து கொண்டிருக்க, நான் மெதுவாக வாயிலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். இரண்டு சுட்டி பையன்கள் செடிகளுக்கு அருகில் செல்ல, " Don't go there" என்று ஒரு பெண்மணி கத்திகொண்டிருக்க கண்டிப்பாக அம்மாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த முகம் எனக்கு நன்கு பரிச்சியமாகியிருந்தது. இன்னும் அருகில் சென்று பார்க்க, "அட இது பிரியா அல்லவா?, எத்தனை வருடமாயிற்று?"

கண்முன்னே கொசுவர்த்தி சுருள் சுற்ற மனது ஒரு பத்து வருடத்திற்கு முன் சென்றது. கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு குப்பைகொட்டிகொண்டிருந்த நேரம். ஒரு கருத்தரங்கிற்காக குறிப்பிட்ட கல்லூரியில் இருந்து சிலபேர் மட்டும் கலந்துகொண்டோம். அங்கு தான் முதன் முதலில் அவளை சந்தித்தேன். சந்தித்தேன் என்று சொல்வதை விட பார்த்தேன் என்று சொல்வது தான் பொருந்தும். "எந்த காலேஜ்" என்ற பரஸ்பர கேள்வியை தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. ஆனால் அதன் பின் இரண்டு வருடம் கழித்து ஒரு நேர்முகத்தேர்விற்காக பெங்களூர் செல்ல, ஆச்சர்யம் கலந்த அதிர்ச்சியாக அவளும் அங்கு வந்திருந்தாள். அதன் பின்பு மீண்டும் ஒருமுறை அறிமுகமாகிக்கொண்டு பேசி கொண்டோம். இரவு நேரம் தான் பேருந்து என்பதால் வேறு வழியில்லாமல் இருவரும் சேர்ந்து பெங்களூரை சுற்றி வர வேண்டிதாகியது. ஆனால் அந்த தருணத்தை ஏற்படுத்தி கொடுத்த கடவுளுக்கு நான் பல முறை நன்றி கூறியிருக்கிறேன். இல்லையென்றால் அது மாதிரியானதொரு உண்மையான நட்பு கிடைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அங்கு ஆரம்பித்தது, பின்பு இரண்டு வருடம், அடுத்த வேளை என்ன உணவு என்பது முதல் அடுத்த நிமிடம் என்ன செய்வோம் என்பது வரை ஆழமாய் வேரூன்றியிருந்தது. வெகு சீக்கிரமே அவள் திருமணமாகி சென்று விட, இடைவெளி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகமாகி, பின்பு பண்டிகை நாட்கள், முக்கிய நிகழ்வுகள் என்கிற ரீதியில் தான் தொடர்பிருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது வரை அவள் கொடுத்த பரிசுகளும், எடுத்த புகைபடங்களும், நீங்காத நினைவுகளும் என் மனதில் அந்த நட்பை உயிருடன் வைத்திருந்தன.
கொசுவர்த்தி சுருள் அணைந்து விட, நிஜ உலகிற்கு வந்து ஒரு முறை கிள்ளி பார்த்து கொண்டு உறுதி செய்துகொண்டேன்.

"ஹாய் ப்ரியா?" சந்தேகுத்துடன் அழைக்க, நிமிர்ந்தாள். அவளே தான்.

"ஹாய்ய்ய்…..நீ நீயா??. I just can't believe my eyes. எப்டி இருக்கிற…இங்க எப்டி? I cant control it. குதித்தே விட்டாள். நானும்.

நீல நிற புடவை. வயதை மறைப்பதற்கான முயற்சிகள் எதுவும் இல்லை. ரேமண்ட்ஸ் பேனாவில் அளவேடுத்தது புள்ளி வைத்தது போல் சின்ன பொட்டு. தரையை தொட்டு விடும் என்ற பயத்தில் கூந்தல். அன்று எப்படி பார்த்தேனோ அதே போல் இருந்தாள். தினமும் வாக்கிங் செல்வதால் கொஞ்சம் கூட மாறவில்லை என்று நினைக்கிறேன் . High heels. இன்னும் விட வில்லை போல்.

பிரியா, "ஏய் என்ன அப்படி பாக்குற….?"

"இல்ல இன்னும் எப்டி அதே மாதிரி அசிங்கமா இருக்கிறனு பார்த்தேன், பிரியா"

"ஒ! நான் கூட டூர் வந்த இடத்தில உன்ன பாத்துடோமேன்னு வருத்தத்துல இருக்கிறேன் போ."

அடிக்கடி ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் இப்படி காலை வாரிகொள்வதுண்டு.

"சரி சரி போதும். எங்க இருக்கிற பிரியா எப்படி இருக்கிற?"

"நான் வேலைக்கு ஜாய்ன் பனி ஒரே வருசக்த்டுல திருச்சி வந்துட்டேன்.

 இன்னும் அங்க தான் இருக்கிறேன். கோகுல் கொஞ்சம் இங்க வாங்க".

ஆறடி உயரத்தில் ஒருவர் அருகில் வந்தார்.

பிரியா, This is my friend, நான் சொலிருகேன்ல."

"oh yes. glad to meet u here. நிறைய தடவ உங்கள பத்தி சொலிருக்கா . still நீங்க DELL la தான் இருகிரிங்களா?"

"ஆமா நான் இனும் அங்க தான் continue பண்றேன். நீங்க.?"

"I am with priya. that is easy for us too…."

"thats great…."

அதற்குள் வாண்டுகள் இரண்டும் எங்கோ ஓடி விட, அதை துரத்தி கொண்டு கோகுல் சென்றார்.

பிரியா, "ரொம்ப நாளாச்சுல்ல? I am so happy you know?".

"எனக்கும் தான் ப்ரியா. ரெண்டுமே உன்னுடைய குழந்தைங்களா? so cute. பேரு என்ன?"

"பிரியா"

"நான் உன் குழந்தைங்க பேர கேட்டேன்."

"ஒ..ஸ்ரீ, ராம். ரொம்ப துரம் போய்ட்டியே டா. ஞாபகம் வச்சிருந்தியா?"

"சத்தியமா உன்ன ஞாபகம் வச்சிருகல பிரியா. மறந்தாத்தனே ஞாபகம் வச்சுக்க."

"ம்ம்ம். உன்ன பார்த்ததும் நிறைய பேசனும்னு நினைச்சிருந்தேன். பட் எல்லாம் மறந்துட்டு."

"நானும் ப்ரியா. நிஜமா."

"பொய் சொல்லாத பிராடு, எங்க உன் வைப்?"

"oh yes மறந்தே போய்டேன். ஸ்வப்ன ithar aao."

"ஸ்வப்னாவா . நம்ம ஊரு மாதிரி தெரியலையே.?"

"ஆமா நாக்பூர் தான். குஜராத்தி. ரெண்டு பேருக்குமே பிடிச்சிருந்தது. அதான்.."

ஸ்வப்னா அருகில் வர, பரஸ்பர அறிமுகம் முடிந்த பின், எனது குழந்தைய அப்பொழுது தான் கவனித்தாள்.

குழந்தையை கையில் தூக்கி கொண்டாள்.

"ஹாய் உன் பேரு என்ன?"

"ராஜி"

உடனே என்னை திரும்பி பார்த்த பிரியா, " still u….இன்னும் நீ அவளை மறக்கலையா?, ஸ்வப்னா எப்படி இதுக்கு ஒத்துகிட்டாங்க?"

"அதனாலத்தான் சொல்றேன். இப்போ அத பத்தி பேசி என் பத்தினிட்ட என்ன மாட்டி விட்டுடாத."

"உன்ன திருத்தவே முடியாது டா. ஸ்வப்னா…உங்களுக்கு தமிழ் தெரியுமா?."

"கொஞ்சம் கொஞ்சம் ப்ரியா…இல்லன இவர் அடிக்கிற லூட்டிய தாங்க முடியாது."

நல்ல நேரத்திற்கு ராஜி ஒரு மானை துரத்தி ஓட, ஸ்வப்னா அவள் பின்னாடி சென்றுவிட்டாள்.

ப்ரியா,"அம்மா அப்பா எல்லாரும்..?"

"எல்லாரும் என்னோட தான். இன்னும் அம்மா மடில தூளி ஆடுறேன் போதுமா?"

"நீ கொஞ்சம் கூட மாறல. சரி வா. எதாவது சாப்பிடலாம்."

நாங்கள் இருவரும் அருகில் இருந்த புட் கோர்ட்டுக்கு நடந்து சென்றோம்.

பிரியா, "I am so tired. நேத்து முழுதும் ட்ராவல். தூக்கமா இருக்கு. "

"327 வது தடவ."


'என்னது?"

"நீ என் பக்கதுல இருக்கும் போது தூக்கம் வருதுன்னு சொல்லி insult பண்றது."

"ஒ! நீ இன்னும் மாறல.உனக்கு எப்படி இவ்ளோ அழகா ஒரு குழந்தைனு யோசிச்சேன்."

"ஆமா நான் கூட கோகுல் ஸ்மார்டா இருக்றத கவனிச்சேன்."

இருவரும் சிரித்து கொண்டோம்.உள்ளே நுழைந்து டேபிளில் எதிர் எதிரே உட்கார்ந்தோம். பேரர் அருகே வந்து மெனுவை அடுக்க ஆரம்பித்திருந்தான். அவனை பாதியில் நிறுத்தி,

"ரெண்டு ஸ்வீட் பொங்கல்,ரெண்டு சிக்கன் பிரியாணி. கொண்டு வாப்பா."

"That's My favorite da.. "

"அதான் ஆர்டர் பண்ணினேன்".

"ம்ம்ம். இன்னும் மறக்காம ஞாபகம் வச்சிருக்கிற. சந்தோசம் தான். நீ ஏன் திருச்சி வந்துட கூடாது."

"ஆமா. பல தடவ என் கைல transfer ordera குடுத்து போயிட்டு போயிட்டு வா னு சொன்னனுங்க. நீ வேற. இன்னும் என்ன transfer பண்றானுங்க. retire ஆகிரதுக்குல முடியும்னு நினைக்கிறேன் பிரியா."

"நீ, ஸ்வப்னா,கோகுல்,நான் எல்லாம் ஒன்ன இருந்த நல்லாருக்கும் இல்லையா?"

"ஆமா பிரியா. but நீ இவ்ளோ தூரம் இருந்ததால்தான் நான் உன்ன எப்ப பாக்கபோறேன்ர ஆர்வம் இருந்தது. இப்ப கூட பாரு, இங்க உன்ன பார்ப்பேன்னு நினைச்சு கூடபாக்கல தெரியுமா . I am so happy. இந்த சந்தோசம் அடுத்து எப்ப வரும்னு தெரியாம, ஆனா கண்டிப்பா இருக்குன்னு தெரிஞ்சுட்டு வாழ்ரதுலதான்….."

"I can understand….சொல்ல வேணாம் புரியுது. ஆனா ரொம்ப கஷ்டமா…."

அவளுடைய செல்போன் சிணுங்கியது. "கோகுல் தான், ஆங். ஓகே கோகுல். I am coming there."

பிரியா,"கோகுல அங்க கேட் பக்கம் வெயிட் பண்றார். இன்னும் அரை மணி நேரத்துல train, so…"

"ஓகே ப்ரியா. carry on. Will meet you again. ஆனா எப்ப எங்கனு தெரிய வேண்டாம்."

இருவர் கண்ணிலும் நீர் துளிர்த்ததை மறைக்க முடியவில்லை.அவள் குழந்தையுடன் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவர்கள் வந்த கார் தூரத்தே சென்று புள்ளியாய் மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சட்டென்று மனதில் ஒரு வெறுமை சூழ்ந்த மாதிரியான ஒரு உணர்வு. என் குழந்தை அருகில் வந்தது.

"டாடி, அம்மா அங்க என்ன போக விடமாட்டேன்றாங்க". மழலையாய் உதிர்த்தது.

"ஏன் ஸ்வப்னா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே மீண்டும் புல்வெளிக்குள் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

Total Pageviews

Popular Posts

Follow by Email

Most Read