அவன் tvs ஸ்டாப்பில் நின்று கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் ஸ்மார்ட்டாக தான் இருந்தான். அநேகமாக ஆபிஸ் முடித்து செல்பவனாக இருக்க வேண்டும். ஒரு பேருந்து வந்தது.கூட்டத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் ஏறி விடலாம் என்று முடிவு செய்து படிக்கட்டில் தொற்றி கொண்டபொழுது மணி சரியாக 6.30.

"சார் கொஞ்சம் உள்ள போங்க சார்".

பேருந்துக்குள் எப்படியோ உள் சென்று நின்று விட்டான். ஆசுவாசப்படுத்தி கொண்டு பார்த்தபொழுது தான் நிற்க கூட இடமில்லாமல் நிற்பது புரிந்தது. டிக்கட்டை வேறு எடுக்க வேண்டும். சனியன் பர்சை வேறு காணவில்லை.

"சார் ஒரு டூ ருபீஸ் டிகாட் எடுங்க".

"சார் எனக்கு ஒரு சாந்தி வாங்கி குடுங்க".

"என்னது?"

"டிக்கட் சார்."

"ஒ. அப்படியா. நானும் அங்க தான் போகணும்.எத்தனாவது ஸ்டாப்பு?"

"இதுக்கு அடுத்தது சார்".

கூட்டநெரிசலில் மூச்சு விட முடியவில்லை.

"கொஞ்சம் நகரு. படிகட்டுல நிக்காத.உள்ள வா". கண்டக்டர் கத்தி கொண்டே எச்சி தொட்டு டிக்கட் கிழித்தார்.

இரண்டு மூன்று பேருக்கு டிக்கட் வாங்கி குடுத்துவிட்டு இவன் டிக்கட் வாங்குவதற்கு காசை எடுத்தான். அதற்குள் சாந்தி வந்துவிட்டாள்.

"சார் ஒரு டூ ருபீஸ் குடுங்க".

கண்டக்டர் காதில் வாங்கியது மாதிரியே தெரியவில்லை. சரி ரெண்டு ரூபாய் கவர்மெண்டுக்கு நஷ்டம் என்று இறங்கி மணி பார்க்க யத்தநித்தபொழுது தான் அவனுக்கு தெரிந்தது. மொபைலை யாரோ அபேஸ் செய்து விட்டார்கள்.திரும்பி பார்த்த பொழுது பேருந்து அங்கேயே நிற்க ஓடி சென்று தோற்றினான். மொபைலை எப்படியாவது கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என்று வெறியில் படிக்கட்டில் நின்றவர் பாக்கெட்டில் கை விட்டான்.

"டேய்" !!??.

"சார் என் மொபைல யாரோ எடுத்துட்டாங்க. கொஞ்சம் குடுங்க கால் பண்ணிக்கிறேன்".

அவர் யோசித்தார். இவன் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் டயல் செய்தான்.

"The airtel mobile you are calling is curently sitched off"

உஷார் பார்ட்டி. உடனே ஆப் பண்ணிவிட்டான்.

"சார் ஒரு கருப்பு கலர், சாம்சுங் மொபைல். நீங்க பாத்திங்களா ?"

"எங்கப்பா ஏறுன. எந்த ஸ்டாப்பு?"

"tvs ஸ்டாப் சார். "

"தம்பி நம்பர் சொல்லு".

இரண்டு மூன்று பேர் கேட்டுவிட்டு டயல் செய்தார்கள். ஒருத்தர் speekaril போட்டு "சுவிட்ச் ஆப்" என்பதை காண்பித்தார்.

கம்பியில் சாய்ந்து கொண்டிருந்த ஒருவன் கேட்டான். "என்ன சார் சின்ன மொபைலா?"

"ஆமாங்க அங்க இருக்குதா? "

சுவிட்ச் ஆப் செயப்பட்ட மொபைல் அங்கு கீழே விழுந்து கிடக்க கூடாதா என்று தேடிய அவன் முகத்தை பார்க்கையில் கொஞ்சம் பரிதாபமாகத்தான் இருந்தது.சுற்றி உள்ள எல்லோரும் திருடர்கள் மாதிரி தெரிந்தார்கள் .
சார் தப்ப எடுத்துகாதிங்க என்று ஒருவர் பாக்கெட்டை தொட்டு பார்த்தான்.
இதுல என்னப்பா? பாத்துக்க என்றார். ஒரு ஐந்து ஆறு பேர் பாக்கெட்டை அலசி விட்டு விரக்தியாய் கொஞ்சம் பதட்டமாக மறுபடியும் கால் செய்து பார்த்தான்.

"….switched off"

பார்ட்டி அதுக்குள்ள சிம்ம தூக்கி போட்டுருப்பான் என்று ஒருவன் ஜோசியம் சொல்ல மீண்டும் டிக்கட் எடுக்காமலயே கீழ் இறங்கினான்.இறங்கிய இடம் பார்க் ஸ்டேசனாக இருந்தது. பிளாட்பாரத்தில் நடந்த பொழுது இரண்டு முறை காற்றை கைய்யால் குத்தினான். .Shit சொல்லிகொண்டான்.
வேளச்சேரி செல்வதற்கு ஏறவேண்டிய வண்டிக்கு பதில் பீச் வண்டியில் ஏறிய பின் தலையில் அடித்து கொண்டான். அருகிலிருந்த ஒருவர் மொபைலை வாங்கி மீண்டும் டயல் செய்ய

 " The airtel mobile…off "

உடனே நம்பர லாக் பணிருங்க சார் என்றார் அவர்.விரக்தியாக படிகட்டை ஒரு முறை உதைத்து விட்டு கம்பியில் சாய்ந்து கொண்டான்.சிங்கார சென்னையில் அன்று மொபைலை தொலைத்த பல பேரில் அவனும் ஒருவன்.

பின்குறிப்பு:

1. அந்த அவன் - சாட்சாத் நானே.

2.ஆறாவது ஏழாவது வார்த்தைகளை தயவு கூர்ந்து மன்னிக்கவும்

தினம் இரவு கைப்பேசியில் அம்மா அப்பாவை அழைத்து குசலம் விசாரிப்பது வழக்கம். அன்றும் வழக்கம்போல் பேசி கொண்டிருந்த பொழுது மாதம்பாக்கம் அருகில் தெஅனுபூரிஸ்வரர் ஆலயம் இருப்பதாகவும் 18 சித்தர்களையும் நிறுவியிருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். சரி முயற்சித்து பார்க்கலாம் என்று தேடியதில் தாம்பரம் கேம்ப் ரோடில் இருந்து ராஜ கீழ்பாக்கம் செல்லும் வழியில் இருப்பது தெரிந்தது. ஆனால் M51G என்ற ஒரே பேருந்து தான். அதுவும் தினதிற்க்கு நான்கு முறை தான் என்பது தெரிந்தது. இந்த முறை பின் வாங்கவில்லை.ஆட்டோவிலாவது போய் விடலாம் என்று முடிவெடுத்து கிளம்பிவிட்டோம்.

இந்த முறை என்னுடன் இரண்டு நண்பர்கள். ஒரு வழியாக T51 பிடித்து கேம்ப் ரோடில் குதித்த பொழுது மணி 2.30. எத்தனை மணிக்கு இந்த M51G வரும் என்று தெரியாதலால் ஆட்டோவில் செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்த நேரத்தில் பேருந்து வந்து விட்டது. அப்பொழுது தான் தெரிந்தது இருபது நிமிஷத்திற்கு ஒரு பேருந்து என்று.எங்க்ளுடய 75 ரூபாயய் சேமித்த தாம்பரம் பேருராட்சி 18 வது வார்டின் சட்ட மன்ற உறுப்பினருக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு பயணமாணோம். 4 ரூபாய் டிக்கடுக்கு பதினைந்து நிமிடத்தில் இறக்கி விட்டார்கள்.


பச்சை பசேல் என்று சென்னைக்கு அருகில் இப்படி ஒரு இடமா என்று நம்ப முடியவில்லை. எனக்கு எங்கள் ஊர் அருகில் இருக்கும் கருங்குளம் நியாபகதிற்கு வந்தது.நாங்கள் சென்ற நேரம் உள்ளே அனுமதிக்க வில்லை ஆதலால் அருகில் இருந்த தெப்பத்தில் சிறிது நேரம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். மிகப்பெரிய தெப்பம். எங்களைத்தவிர யாரும் இல்லை. நாங்கள் இருந்ததாலோ என்னவோ நிர்வாண மீன்கள் வெளியில் எட்டி பார்க்க வில்லை.(ஏதோ try பண்றான் !!!).


அதே போல் 18 சித்தர்களுக்கான கோவில் அருகிலயே ஒரு ஸ்வாமிகளுடய மடத்தில் இருந்தது. சதாசிவ ஸ்வாமிகள் என்று நினைக்கிறேன். 1870-1929. அங்கே விஷேஷமாக பச்சைக்கல்லை நிறுவியிருந்தார்கள். ஸ்ரீ சக்கரத்தை 3D யில் எxட்ருடெ செய்தால் எப்படி இருக்குமோ அது போல் இருந்தது. இரண்டடி உயரம் இருக்கும். விப்ரடிஒன் அதிகம் இருக்கும் என்ற காரணதினால் கல்லை நிறுவியிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. அதை தவிர சித்தர்களுக்கு என்று தனியாக பாலாலயம் இருக்கிறது. 18 சித்தர்களும் உள்ளே வீற்றிருக்க வெளியில் இருந்த வாட்ச்மேன் "தொடாம பாருங்க" என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான். எல்லாச்சிலைகளுமே பாலிஷ்ட். ஒரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன் செய்தவையாக இருக்கும். வட இந்தியாவில் சிலைகள் முழுவதும் பாலிஷ்டாக இருக்கும். உள்ளே குடிப்பதற்கு அக்வா ப்யுரிஃபைட் தண்ணீர் இருந்தது. ஆனாலும் உப்பு அதிகமாகத்தான் இருந்தது.

அதை முடித்துவிட்டு சரியாக ஐந்து மணிக்கு நடை திறக்க உள் சென்றோம்..கோவில் கோபுரம் சிதிலமடைந்திருந்தது அல்லது கோபுரமே இல்லை. சரியாக 1000 வருடம் பழமையானது.பராந்தகச்சோழன் கீ.பீ.954 இல் கட்டியிருக்கிறான். கம்பீரமான கொடிமரம். பலி பீடம். இடது புறம் திரும்பியிருந்த நந்தி. அதன் பிறகு சுயம்பு லிங்கம். சுயம்பு லிங்கம் மிகச்சிறியதாக இருந்தது. உள் பிரகாரச்சுற்றில் தக்ஷினாமூர்த்தி, பிள்ளயார்,முருகன் என்ற வழக்கம் போல் அவருடய பரிவாரங்கள். கவனிக்கதக்க வகையில் கருவரையய் ரதம் போல் அமைதிருந்தார்கள். எல்லாக் கல்களிலும் புரியாத வகையில் எழுத்துக்கள் வெட்டபட்டிருந்தன. இந்த முறை படிக்க முயன்றதில் " பயிர் செய்த முழுவதும் " என்று ஒரு வரி மட்டும் விளங்கியது. மற்றவை முழுவதும் புரியாத செந்தமிழிழும் அல்லது எழுத்துக்கள் மங்கியும் இருந்தன. 1000 வருடங்கள் கம்பீரமாக நிற்கும் அந்த கோவில் ஒரு பிரமாண்டத்தை தான் தருகிறது. அதைத்தவிர கல்வெட்டில் உபயோகமான குறிப்புகள் ஏதாவது கிடைக்கலாம்.தமிழருடைய வாழ்க்கை பண்பாட்டு முறையை பறை சாற்றுவதாக இருக்கலாம். இதையெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்வதற்கு அரசு நிதி ஒதுக்கலாம். அல்லது ஒரு துறை ஏற்படுத்தலாம்.


தேனுகம்பாளும் அருகிலேயே காட்சி தருகிறார். நால்வர் சன்னதி, சூரியன்,சந்திரன்,பைரவர் இவையெல்லம் இது போன்ற புராதன கோவில்களில் மட்டுமே பார்க்க முடிகிறது. வெளி பிரகாரச்சுற்று முழுவதும் தோட்டம் போல் பராமரிதிருந்தார்கள். நல்லவேளை கோவில் மதில் சுவரில் வெள்ளை அடிக்கவில்லை. அந்த பழமை அப்படியே இருக்க சுவர் முழுவதும் கை வைத்து கோடு போல் தடவிக்குடுத்து கொண்டே சுற்றி வந்தோம். கோவில் மண்டபத்தூண்கள் முழுவது சிற்பங்கள் தான். சிலவற்றை பதிவேற்றம் செய்துள்ளேன். பாலக்குமாரனிண் உடையார், சாண்டில்யனிண் நீழ் விழி, சந்திரவதனா (எஸ்.பாலசுப்பிரமணியண்), நான் கிருஷ்ணதேவராயன் போன்ற நூல்களைப் படிக்கும் பொழுது எப்படியாவது அந்த காலத்தில் வாழ்ந்து விட முடியாதா என்று தோன்றும்.அவர்களுடய வர்ணணைகள அது போன்று இருக்கும். (The other Side is always Green). அதற்கு இதை போன்ற கோவில்கள் ஒரு வடிகால் என்பதில் எந்த ஐய்யப்பாடும் இல்லை.

சென்னைக்கு வந்தது முதல் நான் சப்பிட்டேனா என்று வேளாவேளைக்கு கேட்பது போல் அடிக்கடி சுருட்டபள்ளி போய் பார்த்து விட்டு வா என்று அம்மா கூறுவதுண்டு. விஷேஷம் என்னவென்றால் அங்கு சிவன் அனந்த சயனத்தில் பள்ளி கொண்டிருப்பதே.பொதுவாக மனித வடிவில் சிவனை பார்ப்பது அபூர்வம்.அதுவும் அனந்த சயனத்தில் !!. ஒரு முறை மேலோட்டமக விசாரித்து பார்த்ததில் அது ஆந்திரா அருகில் இருக்கும் என்று தெரிய வர பிறகு பார்க்கலாம் என்று ஒத்தி வைத்தேன்.
ஆனால் ட்ரைனிங் முடிந்து ப்ராஜெக்ட் ல் என்னை அமர்த்திய பிறகு வேலை பழு அதிகமிருந்த காரணத்தினாலும் சிறிது கூட திரும்பி பார்க்க நேரமில்லாத காரணத்தினாலும் வலைதளத்தில் தேடி பார்த்த பொழுது சுருட்டபள்ளி என்பது வட சென்னையை தாண்டி பெரிய பாளையம் அருகாமையில் இருப்பது தெரிய வந்தது. அதுவுமில்லாமல் காஞ்சிபுர மாவட்டத்தையே தற்போது சென்னை என்று அழைக்கிறர்கள். செங்கல்பட்டிலிருந்து அசாரதணமாக சென்னை பீச்சில் வந்து வேலை பார்த்துவிட்டு செல்கிறர்கள். அதனால் கண்டிப்பாக மு.க.ஸ்டாலின் பேரூந்து விட்டிருப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் தேடி பார்க்க திருப்பதி செல்லும் அனைத்து APSRTC பேருந்துகளும் போகும் என்பது தெரிய வந்தது. விடு ஜூட்.

நான் சுருட்டப்ள்ளி போவதற்கு முன்பு தேடியவை மற்றும் அங்கு கண்டு கொண்டதை இங்கு தருகிறேன். சென்னை கோயம்பேடிலிருந்து முன் சொன்னது போல் திருப்பதி செல்லும் அனைத்து APSRTC பேருந்துகளும் அதன் வழியாகத்தான் செல்லும். எல்லமே TATA ரகப்பேருந்துகள். இதைத்தவிர காலஹஸ்திரி செல்லும் தமிழ்நாட்டு பேருந்துகளும் செல்கின்றன. அதையும் விட்டால் கோயம்பேடிலிந்து பெரிய பாளயம் சென்று அங்கிருந்து பின்பு ஊத்துக்கோட்டை செல்ல வேண்டும். பின்பு ஒரு ஷேர் ஆட்டொ. ஐந்து ரூபாய் இருக்கலாம்.மொத்தமாக இரண்டு மணி நேரத்தில் சுருட்டபள்ளி கண்ணில் காண கிடைக்கும். தமிழ்நாடு பேரூந்து என்றால் 23 ரூபாய் பயண டிக்கட். APSRTC க்கு 26 ரூபாய் . அதிக நிறுத்தங்கள் இல்லை. பயண நேரம் குறைவு.
கோவில் கோபுரத்தை புதுப்பித்திருக்கிறார்கள். கி.பி. 6 ஆம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த கோவில் அது. நானும் உடன் என் நன்பனும் சென்றிருந்தோம். நங்கள் சென்ற நேரம் சரியாக 12 மணி. நிலா காய்ந்ததில் காலை கீழே வைக்க முடியவில்லை. பிரதோஷ நாள் வேறு. சாதரணமாக அந்த நாளில் மட்டும் 15000 பேர் கூடுவார்களாம். சிவராத்திரியென்றால் 30000 மாம். கோவில் மிக சிறிது தான். இரண்டு கோபுரங்கள். ஒன்று மூலவர் மற்றும் பிள்ளையார், முருகன், தஷினாமூர்த்தி என்று குடும்பத்துடன். இன்னொன்றில் முன் சொன்னது போல் சிவன் அனந்த சயனத்தில். மூலவர் சுயம்பு. பழங்காலக்கோவில்கள் முழுவதிலும் சுயம்பு லிங்கங்கள் தான். இப்பொழுது கட்டப்பட்ட கோவிலில் இருப்பதை போல பாலீஷ்டாக இருக்க மாட்டார். முதலில் பரிவாரங்களை தரிசித்து விட்டு பின்பு இரண்டாமவரை தரிசிக்கச்சென்றோம். கூட்டமே இல்லை. ஒரு பாட்டி, இரண்டு பெண்கள் தான். தரிசிக்க நூறு ரூபாய் டிக்கட். ஏதோ தெலுங்கு பாட்டு பாடி கொண்டிருந்தான்.

நல்ல வேளை குடுக்காமல் பிரகாரச்சுற்று வரும்பொழுது இன்னொரு வழி இருப்பது தெரிந்தது. ஃப்ரீ யாகவே உள் சென்றோம். சிறிய நுழை வாயில் தான். உள்ளே எட்டிபார்த்தால் தான் அவருடைய சிரம் முதல் பாதம்வரை தரிசிக்க முடிகிறது. அந்த சிலை மட்டும் இரண்டாள் உயரம் இருக்கும்.அவரது மார்புக்கருகில் பார்வதி காட்சி தருகிறார்.மிகப்பிரமாண்டமான சிலை. இதற்கு 15000 என்ன 30000 பேர் கூட வந்தாலும் தகும் என்று தோனிற்று.காண கண் கோ….. பின்புறம் ரிஷிகளும் முனிவர்களும் வரைந்திருக்கிறாகள் மொத்தம் மூன்று முறை தரிசித்தோம். மூன்றாவது முறை அய்யர் கேட்டே விட்டார். தம்பி தேர்டா ஃபோர்த்தா என்று?. மூன்று என்று சொல்லி விட்டு பிரசாதத்தை ஈநாடு பேப்பாரில் மடித்து கொண்டு கிளம்பினோம். கோவிலிலிருந்து ஒரு மணி நேரத்தில் திருப்பதி என்று பழக்கடைக்காரர் சொல்ல நண்பனை பார்த்தேன். மொட்டை வெயிலில் வதங்கியிருந்த அவன் என்னை பதிலுக்கு முறைத்து பார்க்க APSRTC யில் திரும்பிவிட்டோம். டிரைவர் M.G.R பாட்டாகப்போட்டதில் அவ்வளவாக வெயில் தெரியவில்லை.

வழக்கம் போல் ஆஃபிஸுக்கு கிளம்பி வந்து கொண்டிருந்தேன். மணி ஒன்பது முப்பது. ஜெமினி ஃப்லையோவர் ஏறுவதற்க்குள் சரியான ட்ராஃபிக். அந்த ட்ராஃபிகில் செல்வதை விட இறங்கி நடந்து விடலாம் என்று இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். இரண்டு நாய்கள் குறைத்துகொண்டே துரத்தி சென்றன. மழை லேஸாக தூர ஆரம்பித்தது.

ஒரு இளைஞனும் இளைஞியும் கட்டி கொண்டு பறந்தார்கள். காற்று நுழைய கூட இடமில்லை. அவர்கள் பின்னாடியே நான் வந்த பேருந்துக்கு பின்னால் பல்ஸரில் ஒரு இளைஞன் ஹாரன் அடித்து கொண்டே சென்றான். சிகப்பு நிற பல்ஸர். சே நாமளும் எப்ப தான் வாங்கப் போரமோ? டபுல் சைலன்ஸர். சத்தம் அவ்வளவாக இல்லை. பார்த்துகொண்டே இருந்தேன்.

நான் இறங்கிய பேருந்தை முந்துவதற்கு இடப்புறமாக அந்த இளைஞன் முயன்றான். நடை மேடை(platfarm) ஒரமாக நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன். இரண்டு நொடி கூட கடந்திருக்காது. அதற்குள் அது நடந்து முடிந்து விட்டது. அவன் இடப்புறமாக பேருந்தை முந்த முயல, அந்த பேருந்தோ இடப்புறம் நன்றாக ஒதுங்கி விட்டது. நடைமேடை கொஞ்சம் உயரமாக இருந்ததால் அவனால் அங்கு ஏற முடியவில்லை. வேறு வழியில்லாமல் அவன் பேருந்தை முந்தி விடலாம் என்று பேருந்து வந்த திசையிலயே பல்ஸரை திருப்பினான். அடுத்த நொடியே அவன் பேருந்தின் பம்பர் தட்டி முன்புறம் சரிய அதற்காகவே வந்தது போல் பேருந்து அவன் மேல் ஏறியது.

எனக்கு எதிரே வந்த பெண் கையிலிருந்த பேக்கை கீழே போட்டு விட்டு கத்தினாள். டிஃபன் பாக்ஸிலிருந்து சாதம் சிதறியது. பேருந்தின் முன் சக்கரம் அவனது வயிற்றில் ஏறி இறங்க அவன் தலையை சிலுப்பிகொண்டான். பின் சக்கரம் அவன் தலையில் ஏறி இறங்கியது. அவன் தலையில் ஏற்ய போது ஏற்பட்ட "படக்" என்று எழும்பு நொறிகிற சத்தம் இன்றும் கூட என் காதில்கேட்டால் என்னவோ போல் ஆகிறது.

பல்ஸரில் முன் சக்கரங்கள் சுற்றி கொண்டிருந்தன. சிறிது நேரத்திற்க்கு முன் அதில் ஆரோகணித்து வந்தவன் ரோடில் சரிந்திருந்தான். உயிர் பிரிந்திரிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். வெகு வேகமாக கூட்டம் கூடியது. சலசலவென்ற பேசிக்கொன்டார்கள். அருகில் இருந்த ட்ராஃபிக் போலிஸ் வந்தார். உடனடியாக அவனை சுற்றி தடுப்புகள் போடப்பட்டன. அவன் மீது ஏறிய பேருந்து சில நொடிகள் நின்று விட்டு அதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்பது போல் கிளம்பியது. வெள்ளை சீருடை அணிந்த இருவர் வந்தார்கள். சாக்பீஸால் அவனை சுற்றி கோடு வரையபட்டது. இப்பொழுதும் அவன் சலனமற்று இருந்தான். சில நிமிடங்கள் ட்ராஃபிக் ஸ்தம்பித்தது. ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வந்து அதில் அ(தை)வனை ஏற்றிச்சென்றார்கள். இன்னும் அவனை சுற்றி வரையபட்ட கோடு அப்படியே இருந்தது.

பல்ஸர் அருகில் சிதறிக்கிடந்த அவனுடய கைப்பேசி ஏதோ ஆங்கிலப்பாடல் ஒலித்து அவனை அழைக்க, ஒரு நொடி எல்லோரும் திரும்பி பார்த்தோம். அருகில் இருந்த போலிஸ்காரர் அதை எடுத்து பேச ஆரம்பித்தார். யார் அழைத்திருந்தாலும் அவர்களிடம் அவனுக்கு சிறிய விபத்து என்றும், எங்கு வர வேண்டும் என்றும் சொல்லபட்டிருக்கும். அவனுடய பெற்றோர்களுக்கும் அதன் மூலம் தகவல் சென்றிருக்கும். ஊரிலிருந்து வருபவர்கள் அவனுடைய அஸ்தியை கரைத்துவிட்டு வெறுங்கையோடு திரும்பி செல்வார்கள். நினைத்த போதே கொஞ்சம் கனமாக இருந்தது. ஒரு முறை அவன் விழுந்த இடத்தை பார்த்தேன். ட்ராஃபிக் இப்பொழுது சீராகியிருந்தது.

நேற்று அனுப்ப வேண்டிய ஒரு ரிப்போர்ட்டை இன்னும் முடிக்கவில்லை. வேகமாக ஆஃபிஸ் நோக்கி மற்றவர்களைப்போல் நடக்கத் தொடங்கினேன்.

அசை-1

ஏதோ தலைப்பை பார்ததும் இது வேறு எங்கேயோ பார்த்தது போல் இருக்கிறது என்று தோன்றினால் நான் பொறுப்பல்ல.
அப்பொழுது இரண்டாம் வகுப்பு முடித்திருந்தேன்.(இப்பொ வரைக்கு அதானே டா முடிச்சுருக்க…. நான் B.E ஆக்கும்). அப்பொழுது தான் அப்பாவிற்க்கு மாற்றல் ஆகியிருந்தது.அழகான திருநெல்வேலி சீமையை விட்டு விட்டு எட்டயபுரத்துக்கு(தூத்துக்குடி அருகில்) மாறத் தயாரானோம்.

ஆனால் அப்பொழுது ஒன்றும் பெரிதாக தோன்றவில்லை. இவ்வளவு நாட்கள் இருந்த ஊரை விட்டு போகிறோம் என்று துளி கூட வருத்தம் இல்லை. எனக்கு இருந்த ஒரே பயம் அங்குள்ள ஸ்கூலில் உள்ள மிஸ் என்னை அடிக்க கூடாது. ஹோம் ஒர்க் நிறைய குடுக்க கூடாது என்பதே. அதைத்தவிர தினம் P.E.T பீரியட். வேறு ஒன்றும் பிரமாதமான எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. வளர வளர தான் அந்த வீரியம் நம்மிடம் தலை தூக்குகிறது. ஆசைகள் அதிகம். எதிர்பார்ப்புகள் அதிகம். பிரச்சனைகளும் அதிகமாகிறது. நிற்க.
எதிர்பார்ப்பு அதிகம் இல்லாமல் தான் அந்த ஊருக்கு பயணமானேன். அங்கு போனது படித்தது எல்லாம் தனி கதை என்றாலும் அதை வேறு ஒரு நிகழ்வில் சொல்லலாம் என்று முடிவு எடுத்திருப்பதாலும் இங்கு நான் சொல்ல வந்த இரண்டு கோவிலை பற்றி ஆரம்பிக்கிறேன்.
நாங்கள் இருந்த தெருவின் பெயரே பாரதியார் தெரு தான். அங்கு தான் அவர் வீடும் இருந்தது. இரண்டு மூன்று வீடு தள்ளி. அதிலிருந்து ஒரு முன்னூறு அடி தூரத்தில் தான் பெருமாள் கோவிலும் அதிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி சிவன் கோவிலும் இருந்தது.

மிக எளிமையானது அந்த பெருமாள் கோவில். மூலவர் பெருமாள் . ஒரே சுற்று தான். கோவிலுக்கு வலப்புரத்தில் லக்ஷ்மியும் இடப்புரத்தில் பூமா தேவியும் உண்டு. இந்த ஊரில் உள்ள இரண்டு கோவில்கலிலும் உள்ள விஷேஷம் என்னவென்றால் அங்கு உண்டியல் கிடையாது. இப்பொழுது உண்டியல் இருந்தும் மடியில் இருந்து காசை பறிக்கும் கோவில்களுக்கு மத்தியில் அந்த இரண்டு கோவிலும் தனி விஷேஷம் தான். முழுவதும் எட்டயபுர ராஜாவின் அறக்கட்டளை மூலமாக நடைபெறும்.
வெள்ளி கிழமை ஆனால் போதும். வழக்கம் போல வாண்டுக்கள் படையோடு கோவிலுக்கு கூட்டி சென்று விடுவார்கள். அதுவும் நானும் என்னுடய இன்னுமொரு பால்ய நண்பனுமான ப்ரிஜித்தும் செய்யாத சேட்டைகள் கிடையாது. அதுவும் அந்த கோவிலில் விளக்கு பூஜை வந்து விட்டால் போதும்.எல்லோரும் வழக்கம் போல் வரிசையாக ஒவ்வொரு விளக்கின் முன்னாடியும் உட்கார்ந்து கொள்வார்கள். எல்லோரும் விளக்கை பார்த்து உட்கார்ந்தால் நாங்கள் இருவரும் எங்கள் அம்மாவின் முதுகு பின்னாடி உட்கார்ந்து கொள்வோம். ஸ்லோகம் சொல்ல ஆரம்பிப்பார்கள். "ஓம் வரலக்ஸ்மியே நமஹ" என்றால் எங்கள் காதில் மட்டும் "நமஹ" தான் விழும் போலும். அங்கு இருக்கும் முப்பது பெண்களின் சத்தத்தை விட எங்கள் "நமஹ" தான் ஓங்கி நிற்கும். எல்லாப் பெண்களும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்வார்கள். கடைசி வரை நாங்கள் பின்னாடி இருந்து கொண்டு செய்த அந்த பொது சேவையை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் ஒரு முறை கோவில் பட்டர் பார்த்துவிட்டார். முறைத்துவிட்டு போனார். ஆனல் அதன் அர்த்தம் அப்போது பிடிபடவில்லை. பின்னால் தான் தெரிந்தது. பூஜை முடிந்தவுடன் பொங்கல் குடுக்க மாடேன் என்று சொல்ல்லி விட்டார். இவ்ளோ நேரம் கத்தியது அதற்கு தானே. எப்படியோ தாஜா பண்ணி வாங்குவோம்,அடுத்த முறை அமைதியாக சொல்லுவொம் என்று. ரொம்ப நேரம் நிற்க்க வைத்த பிறகு தான் தருவார். சூடு குறைந்திருக்கும். இருந்தாலும் விடுவதில்லை. ஒரு பிடி பிடிப்போம்.

இந்த பெருமாள் கோவிலை விட அதன் அருகில் இருந்த சிவன் கொவில் மீது தான் அதிக ஈடுபாடு இருந்தது. அந்த கோவில் முழுவதும் வெளிச்சமாக இருந்த காரணமா இல்லை மிகவும் விசாலமாக விளையாடுவதற்கு(??) ஏற்ற இடமாக இருந்த காரணமா என்று தெரியவில்லை. இங்கும் ஒரே ஒரு பிரகாரசுற்று தான் என்றாலும் மிக விசாலமாக இருக்கும். மேலும் பெருமாள் கோவிலை விட இங்கு அதிக நேரம் செலவளிக்கலாம்.

தினம் இந்த இரண்டு கோவிலுக்கு போவது போல் பிரதோஷம் நாட்கள் மறக்காமல் ஆஜர் ஆகிவிடுவோம். இன்றும் கூட சிவபுராணம் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. "நமச்சிவாய வாழ்க, நாதன்தாள் வாழ்க" என்று தொடங்கும். பின்னே. சிவனடியார்கள் என்று கொஞ்சம் பேர் அங்கு இருப்பார்கள். ஒவ்வொரு பிரதோஷமும் சொல்லப்பொனால் ஒவ்வொரு பூஜையும் இவர்கள் முன்னிலையில் தான் நடக்கும். பிரதோஷத்தின் இடைவெளியில் உற்சவரை ஒரு சப்பரத்தில் வைத்து கொண்டு நந்தி யிடம் ஆரம்பித்து பின்பு வலம்புரியாக சண்டிகேசுவரர் வரை வருவார்கள். பின்பு சண்டிகேசுவரிரடமிருந்து நந்தி. இப்படியே மூன்று சுற்று. முதல் சுற்றில் ருத்ர நாமாவளி. இரண்டாவது சுற்றிலும் இது தொடரும். பின்பு அந்த மூன்றாவது சுற்றில் தான் சிவ புராணம். அந்த சுற்று முழுவதும் சிவனடியார்கள் ராஜ்ஜியம் தான். அந்த ஒரே சுற்றில் மூன்று முறை சிவபுராணம் சொல்லப்படும். ஒரு முறை கூட நாங்கள் புத்தகத்தை பார்த்து சொன்னதில்லை. முதலிலெல்லாம் அவர்கள் சொல்வதை கவனிக்கவே மாட்டோம். போகப்போக அவர்கள் பின்னாடியே சுற்ற அவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையாக பின்னாடியே சொல்ல எனக்கு தெரியாமலயே அதை என் வாய் முனுமுனுத்தது ஆச்சர்யம் தான். சில நாட்களுக்குள்ளாகவே முழுவதும் மனம் ஆகியிருந்தது.
உற்சவர் வலம் வரும் அந்த சப்பரத்தை நான்கு பேர் தோளில் தூக்கிகொண்டு செல்வார்கள். ஒவ்வொரு மூலையிலும் அந்த சப்பரத்தை நிறுத்தி கொண்டு குழந்தைக்கு தாலாட்டு சொல்வதை போல் ஆட்டுவார்கள். சில கோவில்கலில் மட்டுமே இதை பார்க்க முடிகிறது. பார்த்துகொண்டே இருக்கலாம் போல் தோன்றும்.

சொல்லப்போனால் கடவுளை குழந்தையாக, நண்பனாக, தந்தையாக பார்ப்பதிலும், ஏதோ நம்முடன் அதிக நாள் பழகியவனை போல அவனை திட்டுவதும், தாலாட்டுவதும், கோபப்படுவதும், உனக்கு இதெல்லாம் தருகிறேன் என்று சொன்னேனே ஏன் கொடுக்கவில்லை என்றும், இதை எனக்கு முடித்து குடு உனக்கு இதை செய்கிறேன் என்று பண்ட மாற்று முறை பேசுவதும் பரவலாக இந்து மதத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. இல்லையென்றால் ஆண்டாள் திருப்பாவையும், சூடி குடுத்த சுடர் கொடியாள் என்றும் பாட முடிந்திருக்காது.

ஒருமுறை சுற்றி வரும்பொழுது கண்ணை மூடி கொண்டே சுற்றினேன். ஏதோ ஒரு ஆர்வக்கோளாரில். வேகமாக சென்ற நான் அப்படியே நேரே ஒரு தூணில் சென்று முட்டிக்கொண்டு நிற்க சரியான வலி. எல்லோரும் திரும்பி பார்க்க எனக்கு என்னவோ போல் ஆகி விட்டது. சமாளித்து கொண்டேன். ஆனால் அதன் பிறகு சுற்றவே இல்லை, கண்ணை மூடிக்கொண்டு. பின்னே ஒரு வாரத்திற்கு தலையில் எழுமிச்சை அளவு வீங்கினால்.
ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளியறை பூஜை என்று ஒன்று உண்டு. அதாவது கணவன் மனைவியான சிவனையும் பார்வதியையும் பள்ளியரையில் கொண்டு போய் விடுவதையே பள்ளியறை பூஜை என்பார்கள். அதிலும் தவறாது கலந்து கொள்வோம். எப்படி என்றால், பூஜை முடிந்தவுடன் பாலும் பழமும் கொடுப்பர்கள்.முதலில் கடவுளுக்கு பின்பு எங்களுக்கு. அந்த பால் கொஞ்சம் சூடாக இருக்கும். கனிந்த சில வாழைபழங்களும், கொஞ்சம் தேன் அதனூடே, அப்படியே அந்த ஒரு கலவை…அடேங்கப்பா. ம்ஹும். எத்தனையோ தடவை வீட்டில் முயன்று பார்த்திருக்கிறேன். அதே டேஸ்ட் கிடைக்கவில்லை. எத்தனையோ கோவில் பின்பு சுற்றி பார்த்தேன். அந்த மாதிரியான பள்ளியறை பூஜையும் இல்லை. இல்லையென்றால் வெறும் பழம் மட்டும் தான் இருக்கும்.(இதுக்கு தான் கோவில் கோவிலா சுத்தி வரியாக்கும்??).

அது தவிர திங்கள் தோறும் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுக்கென்று ஒரு பூஜை உண்டு. அங்கு ஒரு பஞ்சாமிர்தம்.மிகப்பிரமாதமாக இருக்கும்.(நீ ஸ்கூலுக்கு போவியா மாட்டியா???).ஒவ்வொரு கடவளுக்கும் விஷேஷம் இருப்பது பொல முருகனுக்கும் உண்டு. ஷஷ்டி என்று ஒரு பூஜை. ஆறு தினங்கள் பூஜை நடக்கும். கடைசி தினம் சூரசம்ஹாரம். இந்த கடைசி தினம் மட்டும் கொவிலில் சென்று முழுவதும் இருப்போம். இருபத்தோர் முறை ஷஷ்டி கவஸம் சொல்லப்படும். நண்டு, பெண்டு முதல் வயதானவர் வரை உட்கார்ந்து சொல்லுவோம்.

சிவரத்திரியும் அதை போல நான்கு கால பூஜையையும் கோவிலிலியே கழிப்பொம். அதிகாலைதான் வீடு திரும்பல். இன்றும் கூட திருவாதிரை தினம் ஞாபகம் இருக்கிறது. தேஜஸான ஒரு பசு மாட்டை பிடித்து வருவார்கள்(ஒருதடவை மாடு ஒருவரை முட்டி விட்டது). அதிகாலை நான்கு மணி இருக்கும். முதலில் மாட்டிற்க்கு பூஜை. திருவாதிரை மை உண்டு. ஹொமத்தில் இருந்து வரும். பின்பு களி குடுப்பார்கள். களியில் பக்குவமாக நெய் ஊற்றி இருப்பார்கள்.(ஆரம்பிச்சுட்டியா?)

இதைத்தவிர அந்த இரண்டு கொவில் முழுவதிலும் சில கல்வெட்டுக்கள் உண்டு. ஏனோ அதை ஆராயும் புத்திஅப்பொழுதே வந்து விட்டது. காலையில் கோவிலுக்கு சென்றால் பிரகாரச்சுற்று வரும்பொழுது அதைத்தான் சென்று படிக்க முயற்ச்சித்ததுண்டு. எப்பொழுதுமே எந்த கல்லை படித்தாலும் அது ஏனொ "ழகமன் புவ வருட சலக ஷண " இப்படித்தான் தெரிந்ததே ஒழிய புரியவில்லை. கண்டிப்பாக எந்த ராஜாவும் அதில் அகல் விளக்கு- உபயம்-எட்டப்ப மக ராஜா என்று எழுதிருக்க மாட்டார். கோவில் கட்டிய முறை, அதற்கான முயற்சி என்று தான் இருக்கும். தஞ்சாவூர் கல்வெட்டில் கூட ராஜ ராஜ சோழன், தான் எப்படி பத்தாயிரம் பாண்டிய நாட்டு போர் கைதிகளை(Prisoners of Wars) பெரிய கோவில் கட்டுவதற்கு உபயோகித்தான் என்று குறிப்பு கிடைத்ததாம். இல்லையென்றால் அந்த ஏழு பனை உயர கோவிலை எப்படி கட்டினார்கள் என்பது தெரியாமலையே போயிருக்கும். கல்வெட்டு வாழ்க.
அங்கிருந்து ஒரு நான்கு வருடத்திற்குள் மாற்றலாகிவிட்டோம். அதன் பிறகு எத்தனயோ ஊரில் எத்தனயோ கோவிலை பார்த்தாகிவிட்டது. ஆனால் அந்த இரண்டு கோவில்கலிலும் மனம் லயித்தது போல் லயிப்பதில்லை. மீண்டும் அங்கு செல்ல வேண்டும். ஆனல் அதே நண்பர்களும், அதே மனிதர்களும், அதே மணி பட்டரையும் பார்க்க முடியாது என்பது தான் நிதர்சனம்.

But Those were the best days of my Life.



சென்னை வந்து நான்கு மாதங்கள் சென்றும் கடற்கரைக்கு ஒருமுறை கூட செல்ல முடியவில்லை. அவ்வளவு வேலையா என்று கேட்க வேண்டாம். கண்டிப்பாக இல்லை. சரியான நேரம் அமையவில்லை. அந்த நாளும் வந்திடாதோ என்பது போல் அந்த நாளும் வந்தது. நானும் சென்றென்.

அலுவலகத்திலிருந்து நேராகவே சென்றேன். சாலையிலிரிந்து நேராக கடலை பார்பதற்க்கு அருகில் தெரிந்தால் கூட குறைந்தது அரை கிலோமீட்டராவது இருக்கும். கடற்கரை மணலில் கால் மிதித்து பழகலாம் என்று நினைக்கும் போது காலில் மாட்டியிருந்த ஷூ அந்த நினைப்பை ஒத்தி போட்டது. எந்த நாளானலும் அங்கு அதிக அளவு ஜனத்திரளை காண முடிகிரது. வகை வகையாக மனிதர்கள்.

அலுவலகித்திலிருந்து திரும்பி வரும் ஐம்பது வயதை ஒத்தவர்கள்.தன்னுடய மகனுக்கு காலேக் ஃபீஸ் அல்லது தன்னுடய மகளுடய கல்யாண செலவை பற்றிய சிந்தனை மனதில் ஒடி கொன்டிருக்கும்…முக்கால் வாசி நேரம் அவர்களை கையில் ஒரு சிறு பொட்டலத்தில் சுண்டல், கண்டிப்பாக வெள்ளெழுத்து கண்ணாடி, சிறிய பை ஒன்று, அருகில் கழட்டி வைக்கபட்டிருக்கும் செருப்பு. இன்னும் சில பேர் குழந்தையுடன் வந்திருக்கும் பெண்களாக இருப்பார்கள். மூன்று நான்கு பெர் கூட்டமாக. அவர்கள் உட்காந்திருக்க குழந்தைகள் அவர்களை சுற்றி சுற்றி விளையாடி கொண்டிருக்கும். ஜோடிகளை கேட்கவே வேண்டாம். காலியான பெட்டிகடை முதல் உடைந்து நிற்கும் குச்சி வரை மறைவிடமாக நினைத்து கொண்டும் கிசுகிசுத்து கொண்டும் அலம்பல் தாங்க முடியாது.(உனக்கு என்ன போச்சு?? நாம single.அதான் ஒரு காண்டு)

எப்பொழுதும் அவர்களுடன் சுண்டல் விற்பவர்கள். பத்தடிக்கு பத்தடி ரூமில் இருந்து கொண்டு மோட்டு வளையை பார்த்து கொண்டிருப்பதை விட இது போல் பரந்து விரிந்து கண்ணுக்கு எட்டிய வரை எல்லையே இல்லாத இடத்தில் உட்கார்ந்து இருப்பதில் கண்டிப்பாக வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஏதொ இங்கு வந்து நிலாவுக்கு ராக்கெட் அனுப்புவதற்கு யோசிக்கிரேனோ இல்லையோ, மனம் கனமில்லாமல் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு.

அலையில் கால் நனைத்து விளையாடுவது எப்பொழுதும் குழந்தை பருவத்தை ஞாபக படுத்திவிடும். அம்மா அப்பாவுடன் கை கோர்த்து கொண்டு பயந்து பயந்து அலையில் கால் நனைத்தது ஒரு அலாதி சுகம் தான். ஏதொ அலையும் நாமும் தொட்டு தொட்டு விளையாடுவது போன்ற ஓர் உணர்வு. தூரத்தில் தெரியும் கப்பலும் சில வெளிச்ச புள்ளிகளாய் தெரியும் மீனவ படகுகளும் எப்பொழுதும் பார்த்து கொண்டே இருக்கலாம் என்பது பொல் தோன்றும்.ஆனால் எப்பொழுது பார்த்தாலும் இதை கேட்க தோன்றுகிறது. இவ்வளவு அமைதியாக இருந்த நீயா சுனாமியாக உருவெடுத்தாய்? என்று.
எது எப்படியொ, ஒரு முறை கடற்கரைக்கு சென்று வந்தால் அந்த பிரம்மாண்டம் என்னுடய முக்கிய விடயங்கலும் கவலைகளும் இன்னும் பிற இத்யாதிகள் எல்லாம் ஒரு பொருட்டே அல்ல என்பது போல் உள்ளது.

வாரம் ஒரு முறையாவது செல்ல வேண்டும்.

இந்த டென்னிஸ்ல இந்த doubt கொஞ்ச பேருக்கு இருக்கலாம்னு நினைக்கிறன்…..
என்னதுனா?
அதாவது points ஏன் 15,30,40,50,60( 40 கு அப்புறம் advantage(50), அப்புறம் Game(60)).
அது ஏன் Unequala இருக்கு னு ரொம்ப நாளா எனக்கு ஒரு doubt .
புலனாய்வு செஞ்சதுல முன்னொரு காலத்தில், அதான் இந்த தாத்தா சின்னதா ஷாட்ஸ் போட்டு விளையான்ட நேரத்துல இன்னொரு தாத்தா உக்காந்துட்டு ஒரு க்ளாக்ல(Clock) ஒவ்வொரு points வரும்பொதும் 15,30,45,60 னு நிமிட முள்ள மாத்திட்டே இருந்தாராம். ஒரு கட்டத்துல 45 points வரும்பொது ரெண்டு பேருக்கும் சமமா வாய்ப்பு குடுக்கனும்னு நினைச்சாங்களாம். அதனால 45(deuce),60(advantage),75(Game) னு வச்சப்போ அந்த முள்ளு ஒரு சுத்து சுத்தி முடிச்சு இன்னொரு சுத்துக்கு வந்துடுச்சேன்னு யோசிச்சிருக்காங்க.
அப்போ ரெண்டு தாத்தா ரெண்டு டீ யும் ரெண்டு பஜ்ஜி யும் ஆர்டர் பண்ணிட்டு அண்ணாந்து பாத்து யோசிச்சாங்களாம். அப்ப ஒரு காக்காதாத்தா வாய்ல எச்சம் போட்டுட்டு. தாத்தா அசரல. வாய நல்ல கழுவுனார்னு நினைப்பிங்க. ஆனா இல்ல. அப்படியே டீய அடிச்சார். அதுல வந்த யோசனை தான் இப்டி மாத்தினாங்களாம்.
முத pointu கு 15, ரெண்டாவதுக்கு 30, மூணாவதுக்கு 40, advantage கும் 40(அதாவது 50), Game க்கு 60 னு முடிவு செஞ்சு பாத்தங்களாம். அட முள்ளு உள்ள தான் நிக்குது. அப்டி வந்தது தான் இந்த முறையாக்கும்.


எது எப்படியோ எங்க தல போட்டோவ போட்டுட்டோம்ல

Total Pageviews

Popular Posts

Follow by Email

Most Read